Συνέντευξη με τους On The Road

on the road 2

Όλα είναι Δρόμος –

On the road

Συνέτευξη με την Μαρία Μιχαλάκη

 

Οι “On the Road”, κατά κόσμον Δημήτρης Παπαδημητρίου (φωνή και πιάνο) και Παρασκευάς Θεοδωράκης (φωνή και κιθάρα), εδώ και μία δεκαετία, και λίγο παραπάνω, κάνουν αυτό που τους γεμίζει: παίζουν μουσική με φίλους για φίλους. Μετά από πολλές συνεργασίες, παραστάσεις, αμέτρητα live και έναν… χειροποίητο δίσκο, το ντουέτο από την Θεσσαλονίκη δεν σταματά και ετοιμάζει καινούργια πράγματα. Για τον Δημήτρη και τον Παρασκευά “Όλα είναι δρόμος”.

 

Ο δρόμος, αυτήν την φορά τους έβγαλε στην Θεσσαλονίκη, κι εμείς είχαμε την τύχει να διασταυρωθούμε μαζί τους. Μιλήσαμε με τους “On the Road” για την μουσική παράσταση “Αγαπώ κι Αδιαφορώ” στην οποία συμμετέχουν, για τις εμφανίσεις με τον Νίκο Ζιώγαλα, για την ιστορία τους και για το μέλλον τους.

Ακολουθείστε!

 

  • Πώς γνωριστήκατε και γίνατε οι On the Road;

Παρασκευάς: Γνωριστήκαμε μέσω μιας φίλης σε ένα καφέ εδώ στην Θεσσαλονίκη. Εγώ έπαιζα μουσική μόνος μου τότε και οι φίλοι μας από το μαγαζί μας έλεγαν να κάνουμε ένα ντουέτο. Έτσι, το 2004, ήρθε ο Δημήτρης στο μαγαζί και ξεκινήσαμε να παίζουμε. Στην αρχή είχαμε αρκετούς φίλους μουσικούς που ερχόντουσαν, έπαιζαν μαζί μας στα live και έμεναν μαζί μας στην πορεία. Είχαμε την Αλεξία Χρυσομάλλη στο τραγούδι, τον Κυριάκο Παυλίδη στο βιολί, τον Άκη Δεληλάμπου στα κρουστά, τον Βαγγέλη Κοντόπουλο στο μπάσο και το τραγούδι, ο οποίος έκανε και την παραγωγή του πρώτου μας δίσκου και τώρα έχουμε μαζί μας τον Μιχάλη Μήτο στα κρουστά, που έχει γίνει πιά το τρίτο μέλος της παρέας.

 

  • Ποιό είναι το μουσικό σας background?

Δημήτρης: Εγώ από πολύ μικρός, 5-6 ετών,  ξεκίνησα να παίζω πιάνο οπότε ήμουν στα ωδεία  μέχρι τα 17 και μετά ξεκίνησα να παίζω σε μαγαζιά.

Παρασκευάς: Κι εγώ κάπως έτσι αλλά… λιγότερα χρόνια στο ωδείο και περισσότερα στα μαγαζιά! Ο πατέρας μου ήταν μουσικός στην Αθήνα και αργότερα ήρθε στην Θεσσαλονίκη, όπου και γεννήθηκα. Και από μικρός ξεκίνησα με τύμπανα και στην συνέχεια είδα ότι με ενδιαφέρει η κιθάρα. Τα τύμπανα δεν μεταφέρονται εύκολα, γι’ αυτό!

 

  • Ποία είναι τα ακούσματα σας; Ποιές οι μουσικές σας επιρροές;

Δημήτρης: Είχαμε αρκετά διαφορετικά ακούσματα μεταξύ μας, αλλά νομίζω ότι το κοινό μας ήταν το κλασσικό ξένο ροκ ως πάτημα και ως βάση. Δηλαδή Doors, Led Zeppelin, Pink Floyd, Beatles. Όσον αφορά στην ελληνική μουσική, είχαμε τελείως διαφορετικές πορείες αλλά τελικά τα συνθέσαμε. Δηλαδή η αγάπη μας για τον Σ. Μάλαμα, τον Ο. Περίδη, τον Ν. Παπάζογλου έχει περάσει και στην μουσικής μας

 

  • Γράφετε και οι δύο στίχους για τα τραγούδια σας. Τί λειτουργεί ως έμπνευση για τους στίχους σας;

Παρασκευάς: Συνήθως γράφουμε βιωματικά τραγούδια. Για να γράψεις ένα τραγούδι, δεν πρέπει να το κάνεις ούτε εκείνη την ώρα που σου συμβαίνει αυτό που σε έχει ωθήσει  να γράψεις, ούτε να βιώνεις ακόμα τα συναισθήματα που σου προκάλεσε αυτό. Πρέπει να έχει περάσει ένα χρονικό διάστημα, να το έχεις ξεπεράσει, να έχει μεστώσει μέσα σου και μετά να σου βγει το τραγούδι. Όταν θα έχεις πιο καθαρό μυαλό.

Δημήτρης: Ή και πιο θολό. Αλλά πρέπει να έχει αφομοιώσει την εμπειρία ώστε να μπορέσεις να την περάσεις μέσα στους στίχους.

 

  • Συμμετέχετε στην παράσταση του Γιώργου Κορδέλλα “Αγαπώ κι Αδιαφορώ”. Πείτε μας δυο λόγια για την παράσταση.

Δημήτρης: Κάνουμε ένα αφιέρωμα στον Νικόλα Άσιμο και είμαστε ένα “μίγμα” μουσικών που βρεθήκαμε για αυτήν την παράσταση. Είναι η δεύτερη χρονιά που την παρουσιάζουμε και ερχόμαστε δεύτερη φορά στην Θεσσαλονίκη για δύο εμφανίσεις.

 

Παρασκευάς: Ουσιαστικά, η παράσταση είναι, πολλά σημαντικά κομμάτια της ζωής του Νικόλα Άσιμου, η πορεία του. Έχουμε έναν φοβερό ηθοποιό και φίλο τον Λεωνίδα Κακούρη ο οποίος κάνει τον Έτσι, είναι ο Παναγιώτης Χαραμής στο μπάσο, ο Άκης Γαβαλάς στα τύμπανα, ο Γιώργος Δασκαλάκης στην ηλ. Κιθάρα, η Κέλλυ Καλτσή τραγουδάει, ο Γιάννης Τσόλκας ο μαέστρος, ο Δημήτρης στα πλήκτρα κι εγώ στην κιθάρα και στο τραγούδι.

 

  • Πώς αποφασίσατε να συμμετέχετε στην παράσταση;

Παρασκευάς: Νομίζω ήταν λίγο πριν τα περσινά Χριστούγεννα. Βασικά ξεκίνησε εντελώς τυχαία μετά από ένα τηλέφωνο που μας ρώτησαν αν μας ενδιαφέρει να συμμετέχουμε και φυσικά συμφωνήσαμε, γιατί ο Νικόλας Άσιμος ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος πέρασε αρκετά δύσκολα, τα είπε και έφυγε. Τα λόγια του ήταν αληθινά.

Δημήτρης: Και είναι ανησυχητικό ότι μετά από 20-25 χρόνια τα λόγια του είναι τόσο επίκαιρα σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Όταν μπορείς να συλλάβεις μια κατάσταση έτσι όπως πραγματικά είναι και να καταλάβεις τί πάει ουσιαστικά λάθος στον τρόπο ζωής ή σκέψης από εκεί και μετά μπορεί να ισχύσει για πάντα. Δεν έχει εποχή.

 

  • Ποιά ήταν η δική σας εμπειρία από την παράσταση; Τί έχετε αποκομίσει;

Δημήτρης: Κατ’ αρχήν μάθαμε πολλά περισσότερα από όσα γνωρίζαμε για τον Άσιμο . Όλα τα κείμενα που είναι μέσα στην παράσταση είναι από το βιβλίο που είχε γράψει, “Αναζητώντας Κροκανθρώπους”, οπότε εμβαθύναμε πολύ πιο σοβαρά στην σκέψη του. Επίσης, ο Γιώργος Κορδέλλας που το σκηνοθετεί, ήταν φίλος του πολλά χρόνια οπότε ήταν πολύ εύκολο να μας μεταφέρει τον τρόπο που σκεφτόταν και μιλούσε. Μας έβαλε μέσα σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης, πιστεύω. Έχουμε κάνει πολλές παραστάσεις και ακόμα καθόμαστε και ακούμε λέξη προς λέξη τί λέει.

Παρασκευάς: Αυτό που έμαθα και σοκαρίστηκα ήταν ότι ο Νικόλας Άσιμος, τον “Έτσι” τον δημιούργησε στην σχολή,  σαν… προσωπείο. Δηλαδή στην ζωή του ήταν διαφορετικός και όταν έβγαινε με την κιθάρα και έκανε τις παραστάσεις στους δρόμους, έβαζε αυτό το προσωπείο το διάφανο και μπορούσε να εκφράσει άλλα συναισθήματα μέσω αυτού. Μου φάνηκε πολύ ωραίο το ότι αντιπροσώπευε έναν άλλο του εαυτό, έναν ρόλο. Θα ήθελα να τον είχα ζήσει έστω και για λίγο. Και με τα στραβά του και με τα καλά του.

 

  • Ο κόσμος πως δέχτηκε την παράσταση γενικότερα;

Παρασκευάς: Η παράσταση είναι πάρα πολύ καυστική και γι’ αυτό έχουν παρεξηγηθεί αρκετοί. Στέκεται απέναντι στην εκκλησία, στους πολιτικούς, στα κόμματα, οπότε όταν κάποιος είναι προσκολλημένος κάπου, δεν του αρέσουν αυτά που ακούει.

Δημήτρης: Παράλληλα όμως είναι και σαρκαστική και αυτοσαρκαστική, οπότε προκαλεί και το γέλιο του κοινού, για να σπάσει το βαρύ κλίμα.

Παρασκευάς: Συνολικά,  όμως, νομίζω ότι  ο κόσμος καταλαβαίνει τι άνθρωπος ήταν και με ποια έννοια τα έλεγε, οπότε οι αντιδράσεις στο τέλος.

 

  • Εδώ και 5 χρόνια συνεργάζεστε με τον Νίκο Ζιώγαλα. Πώς ξεκίνησε αυτή η “διαδρομή”;

Δημήτρης: Είχαμε έναν κοινό γνωστό, τον Στέλιο Καρασταμάτη, που έπαιζε πλήκτρα με τον Νίκο Ζιώγαλα, και άνοιξε ένα μαγαζί στο οποίο παίζαμε εμείς μουσική. Κάλεσε τον Νίκο για συναυλία και παίξαμε κι εμείς εκείνο το βράδυ. Μας αγάπησε, τον αγαπήσαμε και μετά από λίγο καιρό μας πρότεινε να αρχίσουμε να παίζουμε μαζί του. Η γνωριμία έγινε στην Θεσσαλονίκη και η συνεργασία ξεκίνησε στην Αθήνα το 2009. Και από τότε είμαστε μόνιμα κάτω. Ο Νίκος Ζιώγαλας μας βοήθησε πολύ στην Αθήνα, ώστε να κάνουμε γνωριμίες,  αλλά νομίζω ότι το βασικότερο είναι ότι μας έδειξε πως είναι το να φτιάχνεις μουσική, να ζεις με την μουσική, να προσφέρεις στον κόσμο τα τραγούδια. Πιο επαγγελματικά πράγματα αλλά και με την ομορφιά της τέχνης. Και πλέον είμαστε σαν οικογένεια. Η αρχή ήταν θέμα τύχης και πλέον είμαστε σαν οικογένεια.

 

  • Το 2013 κυκλοφορήσατε τον πρώτο σας δίσκο “On the Road Live” με 9 κομμάτια από ζωντανές ηχογραφήσεις. Πώς υλοποιήθηκε αυτός ο δίσκος;

Παρασκευάς: Η πρόταση ήρθε από την Sony να κάνουμε έναν live δίσκο. Επιλέξαμε το μέρος, έναν οικείο χώρο, το στέκι μας αν θες, εκεί που δουλεύαμε. Μαζευτήκαμε λοιπόν εκεί, με κολλητούς, με τις παρέες μας και απλά κάναμε live, για 3 μέρες. Περάσαμε υπερβολικά ωραία και αρκετά κουραστικά βέβαια. Μετά διαλέξαμε τα τραγούδια που μας αρέσουν και φτιάξαμε τον δίσκο. Ήταν και λίγο δύσκολα γιατί ο ένας φίλος, ο Άκης Δεληλάμπου, στον οποίο είναι αφιερωμένο και το cd, έφυγε από την ζωή και αναγκαστικά έπρεπε να γίνουν οι προσαρμογές τελευταία στιγμή για την σύνθεση της μπάντας. Ευτυχώς βρίσκαμε ένα πολύ καλό φίλο τον Αλέκο Σπανίδη, ο οποίος παίζει τύμπανα στους B-movies με τον Παύλο τον Παυλίδη, που μας βοήθησε. Η σύνθεση μας στον δίσκο ήταν ο Βαγγέλης Κοντόπουλος στο μπάσο, ο Αλέκος Σπανίδης στα τύμπανα και εμείς. Είχαμε επίσης μια guest εμφάνιση του Ν. Ζιώγαλα, με την φωνή και το νταούλι του, στο κομμάτι Πικροδάφνη.

 

  • Η “Πικροδάφνη” μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Είναι η μόνη διασκευή στον δίσκο. Συνδυάσατε παραδοσιακό με funk;

Παρασκευάς: Αυτό το εμπνευστήκαμε από μία εμπειρία που είχα εγώ στο μουσικό Λύκειο που είχαμε μια φοβερή δασκάλα και φίλη, έναν απίστευτο άνθρωπο, την Δήμητρα Τρυπάνη, η οποία ένα βράδυ μας μάζεψε και μας πήγε εκεί που έπαιζαν οι Mode Plagal, ένα πολύ δυνατό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης οι οποίοι παίζουν παραδοσιακά jazz και τότε άκουσα την διασκευή της “Πικροδάφνης” σε πιο jazz μορφή. Κι επειδή έχω και ρίζες από τα Γρεβενά, είπα… γιατί όχι;

Δημήτρης: Επίσης, επειδή παίζουμε τόσα χρόνια μαζί, τα κομμάτια τα φτιάχνουμε πάνω στο live και το κάθε κομμάτι παίρνει την τελική του μορφή επειδή απλά μας άρεσε σε ένα live και είπαμε ότι θα το κρατήσουμε έτσι. Δεν είχαμε και τον χρόνο να κάνουμε πρόβες και σε κάθε live εμφανίζονταν μαζί μας άλλοι μουσικοί και έτσι πολλά κομμάτια έπαιρναν άλλη μορφή σε κάθε live.

Παρασκευάς: Κάναμε πρόβες παίζοντας. Ξέραμε πως θα είναι το κάθε κομμάτι αλλά σταδιακά, μέσα από τα live βάζαμε κι άλλα πράγματα στο κάθε τραγούδι.

 

  • Τί να περιμένουμε από τους On the Road στο μέλλον;

Δημήτρης: Αυτόν τον καιρό ετοιμάζουμε προσωπικές δουλειές.  Οι on the rodad παραμένουν, τα live συνεχίζονται,  μεταξύ μας θα παίζουμε ο ένας στον δίσκο του άλλου, αλλά θα υπάρχει διαφοροποίηση στο ύφος του καθενός. Προκειμένου να μην γίνει ένα συνονθύλευμα ακουσμάτων και είδους είπαμε να το διαχωρίσουμε. Αν όχι το καλοκαίρι μέχρι τον χειμώνα θα έχουν βγει.

Παρασκευάς: Προσωπικά με έχει τραβήξει πιο πολύ η παράδοση συνδυασμένη με κάποια ροκ στοιχεία.  Μου αρέσει πολύ αυτό γιατι μεγάλωσα με παραδοσιακά όργανα. Μέσα στον δίσκο παίζουν ο Δημήτρης Μπρέτας, από τους Χαΐνηδες, που παίζει γκάιντα, καβάλι και κλαρίνο, ο Αργύρης Λούλατζης με λαούτο, ο Διονύσης Μακρής, με κοντραμπάσο και ηλεκτρικό κοντραμπάσο, οι Δραμαμίνη και ο Δρόσος Σκυλάς στα κρουστά.

 

  • Πώς μπορεί κάποιος να ζήσει από την μουσική του σήμερα;

Παρασκευάς: Γίνεται αρκεί να έχεις και την προσωπική σου δουλειά, τα δικά σου τα τραγούδια. Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά με καταπληκτικές φωνές και πολύ καλοί μουσικοί … Πρέπει ο άλλος να έχει τα δικά του τραγούδια να τα μοιραστεί να καταφέρει να περάσει σε ένα άλλο επίπεδο, να μιλήσει με το κόσμο.

Δημήτρης: Και εκτός αυτού θέλει πίσμα και γερό στομάχι. Αλλά είναι μια δουλειά χωρίς σταθερό εισόδημα και πρέπει να είσαι πρόθυμος να μην το κάνεις για τα λεφτά.

Παρασκευάς: Αυτό που έχω αποκομίσει εγώ προσωπικά είναι ότι την μία φορά είναι 49% χαρά και 51% λύπη και την άλλη το αντίθετο. Και οι εναλλαγές είναι πολύ γρήγορες. Πρέπει δηλαδή να είσαι λίγο… περίεργος για να το καταφέρεις!

 Δημήτρης: Είναι περίεργες εποχές, δύσκολες. Αλλά η μουσική πάντα θα βρίσκει μια λύση και μια διέξοδο γιατί είναι έκφραση συναισθήματος και πάντα θα πρέπει να εκφράζεται. Δεν μπορεί να μπλοκαριστεί. Θα βγαίνει με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο.

 

Ευχαριστούμε πολύ!

Καλά ταξίδια!

Μαρία Μιχαλάκη για το AnadrasisRadio.net

 

Facebook group: On The Road

On the road – Paraskevas Theodorakis & Dimitris Chatzidimitriou

 

Info για την παράσταση “Αγαπώ κι Αδιαφορώ” του Γιώργου Κορδέλλα – μία μουσικόθεατρική παράσταση- αφιέρωμα στον Νικόλα Άσιμο

Δευτέρα 30 & Τρίτη 31 Μαρτίου
Ξέφωτο (Λυκούργου 5, Λαδάδικα)
Τηλ. για κρατήσεις: 2314 015 911 & 6931 091 534
Ώρα έναρξης: 22.00
Είσοδος : 12 ευρώ με μπύρα ή κρασί
10 ευρώ ανέργων & φοιτητών με μπύρα ή κρασί

Παράλληλα, ο Γιώργος Κορδέλλας σκηνοθετεί την μουσικοθεατρική παράσταση-αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου με τίτλο «Στο μυαλό είναι ο Στόχος!», που ανεβαίνει στο Club του Σταυρού του Νότου, από τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα για περιορισμένες παραστάσεις.

Leave a Reply